Hajduk Veljko Petrović, simbol nacionalnog ponosa, požrtvovanosti i spremnosti na žrtvu radi slobode otadžbine predstavlja ideal narodnog junaka: siromašni mladić koji je sopstvenim podvizima postao vođa i legenda. U srpskoj kulturi, Veljko je ostao primer nepokolebljive odbrane rodnog kraja i vere u oslobođenje, čak i u najtežim trenucima kada je ustanak bio na ivici sloma.
Hajduk Veljko Petrović, jedna je od najznačajnijih i najupečatljivijih ličnosti Prvog srpskog ustanka. Rođen je u selu Lenovcu kod Zaječara, u kraju istočne Srbije koji je često trpeo napade Turaka. Odrastao je u siromaštvu i rano ostao bez roditelja, što je uticalo na njegov nemiran duh i snažnu želju za pravdom. Kao mladić pridružio se hajducima, gde je stekao prve ratničke veštine i ugled kao neustrašiv borac. Brzo je postao poznat po hrabrosti i spretnosti, a njegova životna deviza „Glavu dajem, Krajinu ne dajem“ postala je simbol srpskog otpora i borbe za slobodu.
Uroš Knežević, 1853.
Kada je izbio Prvi srpski ustanak 1804. godine pod vođstvom Karađorđa Petrovića, Hajduk Veljko se pridružio ustanicima i vrlo brzo stekao poštovanje saboraca. Istočna Srbija, a naročito Krajina, postala je njegovo glavno bojište. Zahvaljujući svojoj hrabrosti, ali i sposobnosti da organizuje odbranu krajinskih gradova i utvrđenja, Veljko je ubrzo dobio zvanje vojvode. Pod njegovim vođstvom, ustanici su uspeli da učvrste nekoliko utvrđenja, a Negotin je postao njegova glavna baza. Sav novac koji je prikupljao u borbama koristio je za izgradnju bedema, kupovinu oružja i jačanje ustaničke vojske.
Njegova lična hrabrost bila je inspiracija za sve koji su se borili uz njega. Poznato je da je često bio u prvim redovima, što je u narodu stvorilo mit o nepobedivom ratniku. Narodne pesme i priče brzo su prenele njegovu slavu širom Srbije, a Veljko je postao omiljen ne samo kao vojvoda, već i kao narodni junak koji je svoj život stavio u službu slobode.
Kulminacija njegovog junaštva dogodila se tokom turske ofanzive 1813. godine, kada su Osmanlije krenule da uguše ustanak. Negotin je postao jedno od ključnih uporišta srpske odbrane. Iako su Turci imali znatno brojnije snage i snažnije naoružanje, Hajduk Veljko je odbio da se preda. Sa svojim saborcima branio je grad nedeljama, izdržavajući neprestane napade i topovsku paljbu. Čak i u najtežim trenucima, bodrio je svoje ljude i podsticao ih da istraju.
Hajduk Veljko je poginuo 11. avgusta 1813. godine (po novom kalendaru) na bedemu Negotinske tvrđave. Dok je obilazio položaje i podsticao borce, pogodio ga je turski topovski đule. Prema predanju, i u tom trenutku je ostao pribran i dostojanstven, ohrabrujući saborce da nastave borbu. Njegova smrt, iako tragična, učvrstila je njegov status simbola otpora i patriotizma.
Njegovo ime je zauvek vezano za istočnu Srbiju i Negotinsku krajinu, ali i za nacionalnu istoriju u celini. U narodu je slavljen kao jedan od najhrabrijih junaka svog vremena, a njegovi podvizi su ušli u narodne pesme, književna dela i istorijske hronike. Danas se Hajduk Veljko smatra jednim od stubova sećanja na Prvi srpski ustanak, uz Karađorđa i druge vojvode, jer je svojim životom i delom pokazao da ljubav prema otadžbini i slobodi može da prevaziđe strah od smrti.
Njegova istorijska uloga nije samo u tome što je branio Negotin i Krajinu, već i u tome što je svojim primerom inspirisao generacije Srba da se bore za slobodu. Herojska smrt Hajduk Veljka Petrovića postala je simbol borbe malog naroda protiv velike sile i jedan od najsvetlijih trenutaka srpske istorije.
Ovaj medijski sadržaj sufinansiran je od strane Opštine Negotin. Stavovi izraženi u podržanom medijskom projektu nužno ne izražavaju stavove organa koji je dodelio sredstva.
